آرشیو پرسش و پاسخ ها: اعتقادات و کلام

آیا امیدواری به شفاعت موجب تقویت روحیه کاهلی و تنبلی و جرأت بر معصيت نمی‌شود؟

پاسخ:

 اگر شفاعت این گونه باشد که شما فکر می‌کنید پس در باره آياتى كه وعده مغفرت ميدهد چه مى‏گوئيد؛ (رجوع شود به: الميزان في تفسير القرآن‏، علامه طباطبايى، محمدحسين‏، ج1، ص165.)چون اين آيات نيز بزعم شما،  باید مردم را به ارتكاب گناه جرى ‏كند، بویژه این‌که مغفرت بی انتهای الهی بنص آیه شریفه زیر، شامل همه گناهان بجز شرک(بدون توبه) می‌شود:

إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاء(نساء:48)؛خداوند (هرگز) شرك را نمى‏بخشد! و پايين‏تر از آن را براى هر كس (بخواهد و شايسته بداند) مى‏بخشد. و این یک جواب نقضی است که آیات شفاعت، شبیه آیات مغفرت است ؛ هر گونه جوابی شما،  برای آیات مغفرت دارید، برای آیات شفاعت هم هست.

جواب دیگر این است که وعده شفاعت، وقتى مستلزم جرئت و جسارت  بر انجام گناه مي شود، كه اولا مجرم و فرد شفاعت شونده و صفات او را معين كرده باشد، و ثانیا گناهى که با شفاعت بخشیده مي شود را  كاملا مشخص نموده باشد و ثالثا معلوم گردد عقابى كه با شفاعت برداشته ميشود، آيا همه عقوبت‌ها و در همه اوقات و احوال است، يا در بعضى اوقات؟

در حالیکه  آيات شفاعت اينطور واضح و روشن نيست، فقط خيلى كوتاه و سر بسته فرموده: به بعضى اجازه شفاعت داده و شفاعتشان را مى‏پذيريم علاوه براین‌که  شفاعت را مشروط بشرطى كرده، كه ممكن است آن شرط حاصل نشود، و آن مشيت خدا است:

مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ(بقره:255)؛كيست كه در پيشگاه او جز به اذن وى شفاعت كند.

وشرط دیگر این است که خداوند اجازه  و اذن شفاعت  به شفاعت کننده گان را در مورد بندگانی می‌دهد که خودش از آن بندگان راضی باشد:

وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‏ وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ(انبیاء: 28)؛ او همه اعمال امروز و آينده آن‌ها را مى‏داند و هم گذشته آن‌ها را و آن‌ها جز براى كسى كه خدا از او خشنود است (و اجازه شفاعتش را داده) شفاعت نمى‏كنند و آن‌ها از ترس او بيمناكند.

 بنابراین؛ هیچ گنه کاری اطمینان ندارد که شفاعت شامل حال وی می‌شود، از این رو باعث جرأت و جسارت بر گناه نمی‌شود. (رجوع شود به: تفسیر موضوعی قرآن کریم، جوادی آملی، عبدلله، ج5، ص158.)شفاعت و آیات شفاعت،  با این کلیات و ویژگی‌ها و خصوصیات، نه تنها، دعوت به تنبلى، يا فرار از زير بار مسئوليت، و يا چراغ سبز در برابر ارتكاب گناه و جرأت  بر معصيت نيست، بلکه يك مكتب انسان ساز است  که از طرفی آدمی را وادار به سعی و تلاش نموده تا برای رسیدن به  جرگه شفاعت شوندگان، خود را به مقام ارتضای الهی برساند و هم وسيله‏اى است براى زنده نگهداشتن روح امید به رحمت الهی، برای  بازگرداندن آلودگان از نيمه راه و جلوگيرى از ياس و نوميدى كه خود عاملى است براى غرق شدن در انحراف و گناه.  ايمان و اعتقاد  به چنین شفاعتی، سبب حفظ ارتباط افراد گنهكار با خدا و پيامبران و امامان معصوم (ع) می‌شود تا همه پل‌ها را پشت سر خود ويران ننموده و راه بازگشت را همچنان محفوظ نگهدارند. در نتیجه موضوع شفاعت با این ویژگی‌ها، يك مكتب انسان ساز (رجوع شود به: تفسير نمونه‏، مكارم شيرازى، ناصر، ج‏13، ص  305. ) و جمع بین خوف و رجاء، بهترین روش تربیتی است.

(0 رای)
این مقاله مفید بود
این مقاله مفید نبود

این قسمت مخصوص ثبت نظر کاربران در خصوص سوال پرسیده شده میباشد. لطفا از ثبت سوال جدید در این بخش خودداری فرمایید. برای ثبت سوال جدید از گزینه "ارسال سوال" استفاده نمایید. بدیهی است به سوالاتی که در این صفحه پرسیده شود ، پاسخی از طرف سایت داده نخواهد شد.
نظر (0)
ارسال یک نظر جدید
 
 
نام کامل :
پست الکترونیک :
نظر:
تأیید کد امنیتی 
 
لطفا متنی را که در کادر زیر می بینید وارد نمایید